اخلاق وعرفان آقای پرورش صدقه جاریه بود
آقای سید علی اکبر پرورش معلم اخلاق وعرفان به رحمت ایزدی پیوست .خداوند روح ایشان راباروح مطهر ائمه اطهارعلیه السلام محشوربفرماید.
.......درست یادم نیست حدود سال های 64یا65بود که بچه های کازرون سالگردرحلت حضرت علامه طبائی طبائی صاحب تفسیرالمیزان رابرگزارکرده بودند وازاستان های همجوارهم تعدادی ازبچه های فرهنگی رادعوت کرده بودند.همراه برخی ازدوستان برای شرکت درمراسم به کازرون رفتیم چندنفر سخنران ازبزرگان علمی وفرهنگی کشوردعوت کرده بودند. حاج آقای پرورش هم ازجمله مدعوین بود.ایشان درسخنرانی خودشان درارتباط باضرورت وحدت وهمدلی بین نیروها ی انقلاب ودوری ازخودخواهی ها وخوشد لی های خزبی فرمایشاتی داشتند وبه مستمعین نصحیت می کردند.درکناراستدلالات خوبی که داشتند ،به این آیه قران اشاره کردندکه "کل حزب بمالدیهم فرحون"بعد فرمودند هرگروهی وهرحزبی وهرمسلکی به آن چه که دراختیاردارد دلخوش است.درحقیقت خودخواهی های فردی وگروهی موجب می شود تاانسان نتواند ازواقعیات پیرامونی خود تحلیل درستی داشته باشد.وبه نوعی آگاهانه ویاناخودآگاه دچارنوعی جهل وغفلت بشود.واین جهل انسان رابه بیراهه می کشاند.شایدبه همین دلیل است که قران درآیه بعد ی می فرماید "فذرهم فی غمرتهم حتی حین "یعنی ای پیامبراین ها رارهاکن تادرغمره وباطلاق جهل خود غرق شوند. (سوره مومنون)
دوستانی که بافضای سیاسی واجتماعی آن زمان آشناهستند می دانند که طرح این موضوع آن هم به بچه های خودی ،که هنوزدغدغه های جزب راداشتند،نیازبه جسارت وشهامت انقلابی وآگاهی دینی داشت.امروز که نزدیک سه دهه ازآن زمان می گذرد ،بامشاهده ماجراهائی که دراحزاب وجمعیت های سیاسی کشوردرجریان است ،صحت فرمایشات آن بزرگوار بیشترآشکاروملموس می شود.اگرچه امروزه تشکل ها،احزاب وجمعیت های سیاسی ازالزامات حکومت های مدنی ومردم سالاراست،اماحقیقتا درخوش بینانه ترین برداشت ،تعصبات گروهی وحزبی بسیاری ازعضاء راچنان درقفس های آهنین جزمیت وتعصب های صلب وسخت تشکیلاتی زندانی می کندکه تمام انصاف ومروت خودشان رافدای منافع تشکل خود شان می کنند.واین همان خود خواهی وخودبرتربینی ودرنهایت خوشدلی است که می شود ازکلام خداوند استنباط کرد.جوحاکم بر فعالیت های سیاسی این گروه ها دربسیاراوقات عقل انسان های عاقل راباعقال جهل وانجمادفکری می بنددوآزاداندیشی انسان رابه قضاوت های کلیشه ای وسمت وسوداربدل می کند.
به هرحال جتاب آقای پرورش که خدایش بیامرزد ،روح بزرگی داشت .هیچ وقت بزرگی وعظمت ایمان وبلندای روحش درپشت پرده ضخیم تواضع وفروتنی او مخفی نماند .حضوروی درجمع یاران امام ،بویژه معلمین آموزش وپرورش همیشه اوقات بوی رحمت ومحبت خدارامی داد.معلم بزرگی بود. قلبی سلیم داشت .روحش شادوراهش پررهروباد.
همانطوریکه ابرباید ببارد،قلم هم باید بنویسد.چه خوب ،چه بد،چه ضغیف وچه قوی ،درهرحال ذات قلم برنوشتن است.قلم شکل به خصوصی ندارد.دل که مرکز شاکله شخصیت انسان است خودقلم است.