حکمت

فرهنگ اصطلاحات عرفانی حافظ  (می )

می به معنی باده است .برخی ازمحققین معتقدند که دوگونه می دراشعارحافظ وجود دارد..یکی باده انگوری ودیگری عرفانی ،وبهمین ترتیب دومعشوق دردیوان حافظ مطرح است زمینی وآسمانی .آقای خرمشاهی معتقدندکه می یاباده سومی دردیوان حافظ هم مطرح است.وی می گوید این نوع سوم باده دراشعارحافظ بیشترمطرح است.ایشان می سوم رااین طورتعریف می کند.این می یاباده  می کنائی یاادبی است.

آقای خرمشاهی می نویسدکه"" حافظ می انگوری ومعشوق جسمانی رابااشتها وحضورقلب وبااحساس می ستاید امامی ومعشوق کنایه ای وادبی رابه صورت کلی طبیعی یاکلی عقلی انتزاعی بی حضورقلب وباکمک عقل وحافظه ومضمون سازی وقریحه هنری وعادت وسنت ادبی طرح می کند""

ادامه دارد....

ادامه دارد.....